‘Er is gewoon
geen tijd'
Blog door
Christien Schneider
Dit is een veel gehoorde zin tijdens mijn gesprekken met deelnemers. Of het nu een leidinggevende betreft of een medewerker; allemaal ervaren zij werkdruk. Koppel daar een groot verantwoordelijkheidsgevoel aan en een burn-out ligt op de loer. Niet voor niets begeleid ik op dit moment meer mensen dan ooit in een re-integratietraject. Waar gaat het mis? In mijn ogen bij een te groot verwachtingspatroon. Meer klanten, meer productie, meer geld en dat allemaal met minder mensen. Het is tijd (je leest het goed) om te downsizen.
Terug naar de essentie
De afgelopen decennia zijn onze verwachtingen alleen maar gegroeid, zowel op werkgebied als in ons privéleven. Denk bijvoorbeeld maar aan de neiging continue up-to-date te “moeten” zijn wat betreft de nieuwste gadgets en social media. Of het bijblijven op het werkgebied met de alsmaar groeiende hoeveelheid nieuwe informatie die we steeds sneller tot ons moeten nemen en toepassen. Je komt voor je gevoel eigenlijk altijd tijd tekort.
Als ik zelf eens in de lappenmand zit, ervaar ik op die momenten dat mijn focus primair ligt bij beter worden. Ik ben dan even niet bezig met de eerder genoemde verwachtingen, ofwel terug naar de essentie. Ik zet dan tijdelijk een gepaste rem op de verwachtingen en neem de tijd voor mijzelf, omdat het anders ten koste gaat van mijn gezondheid en daar heeft niemand iets aan.
Wat wil ík eigenlijk?
Kandidaten in een re-integratietraject worden ook terug geworpen op de essentie: ‘Wat wil ík eigenlijk, waar doe ik het voor?’ Naar deze basis zouden we allemaal terug kunnen gaan. Genoegen nemen met een stapje terug doen, want steeds maar (harder) blijven rennen is niet altijd de oplossing. Helemaal niet als dat ten koste gaat van de oprechte aandacht voor elkaar waar ook het werk uiteindelijk onder lijdt. Ik geloof bijvoorbeeld niet dat een leidinggevende met opzet geen tijd meer heeft voor zijn/haar medewerkers. Iedereen staat onder druk en probeert alle ballen hoog te houden. Van directie tot werkvloer en productie. Dus wat te doen?
Koester je menselijk kapitaal
De reden dat mensen uitvallen en/of vertrekken is naar mijn mening vaak gerelateerd aan het gevoel dat er gebrek aan aandacht en waardering is. Wanneer we terug zouden gaan naar de essentie begint dat met het koesteren van wat je hebt, namelijk het menselijk kapitaal. Door te downsizen qua verwachtingen over en weer en meer tijd vrij te maken voor medewerkers, zodat je weet wat er speelt en waar je medewerkers behoeften aan hebben, wordt het werk weer menselijk. Een goede werkgever investeert hier tijd in en blijft zo aantrekkelijk. De medewerkers zullen het waarderen, zich beter binden aan het bedrijf en dit heeft uiteindelijk weer een gunstige uitwerking op het werk.
Geen tijd? Toch manieren!
Er zijn meer manieren om in contact te blijven met je medewerkers. Ook als je zelf de tijd niet hebt. Kijk dan eens of je een partij als MEPD kan inzetten om te onderzoeken wat er leeft bij de mensen. Een workshop Duurzame Inzetbaarheid geeft veel inzicht in wat je medewerkers bezighoudt. Naast het feit dat medewerkers zelf gaan nadenken over hun toekomst en hoe ze vitaal het pensioen kunnen bereiken. Ook kan een adviseur van MEPD periodiek ontwikkelgesprekken hebben met medewerkers om de betrokkenheid te vergroten en persoonlijke groei te stimuleren. Dat is tegelijk een goede manier om uitval te voorkomen.
Gun mensen het inzicht dat het anders kan
Ik gun het niemand om het zo ver te laten komen als een burn-out, maar ik gun mensen wel tijdig het inzicht dat het vaak ook anders kan. Dat je keuzes kunt én mag maken die kloppen voor jouzelf en niet enkel voor de werkgever, de buurman of de maatschappij. Als werkgever kan je hierin ook een rol pakken door je medewerkers een stukje van jouw tijd te geven en hen te helpen om datgene te doen waar hun kracht ligt en het werkplezier te vergroten. En bedenk: door te investeren in je mensen, investeer je indirect dus ook in het bedrijf. Zie het maar als een wederzijdse en evenredige investering tussen werkgever en werknemer.
Wil je hier een keer met me over sparren? Ik vind het leuk om langs te komen.
Lees hier het blog van collega Yvonne over ‘Zie mij graag als bedrijfscultuur’
Christien Schneider
Loopbaanadviseur
Ik heb altijd al een grote interesse gehad in persoonlijke en professionele ontwikkeling. Zowel van mezelf als van de mensen om me heen. Ieder geeft hier een eigen invulling aan en bouwt eigen ervaringen op.
